چرا امام خميني(ره ) شهادت فرزندشان را از الطاف خفیه الهی دانستند و گریه نکردند، اما در شهادت استاد مطهري گريه كردند و گفتند كه حاصل عمرم از دست رفت؟

در پاسخ به اين پرسش باید به چند نکته توجه داشت:
۱- به طور كلي انسان ها حالات مختلفي دارند و نمي توان انتظار داشت كه حالت و عكس العمل آنها در همه حوادث يكسان باشد خصوصا اگر مسائل و امور و شرايط خاص ديگري كه بايد مورد توجه و عنايت قرار گيرد نيز در كنار هر حادثه مطرح باشد . گاهي حالت روحي و نوع توجه بزرگان اهل كمال و معرفت مانند حضرت امام –ره- به خداوند و اردات قلبي و روحي آنها اقتضاي گريه و گاهي اقتضاي سكوت و خود داري كردن از گريه را داشته باشد .
۲- اهل كمال و معرفت و بزرگان دين در همه كمالات سر آمد مي باشند و بزرگ مردي مانند امام خميني –ره- در داشتن احساسات لطيف و عاطفه سرشار و مواج نيز در مرتبه و جايگاه والايي قرار دارد و اين موضوع در حوادث مختلف به خوبي نمودار و ظاهر شده است .
۳- شايد در خود داري كردن امام –ره-از گريه در شهادت فرزندشان رعايت اموري مانند نشان دادن صلابت و استواري خود در شدايد و ابتلاات الهي به دشمنان و قوت قلب بخشيدن به دوستان و باز ماندگان آن مرحوم نقش داشته است و اوضاع و شرايط خاص سياسي و اجتماعي حاكم بر آن زمان به گونه اي بوده كه دشمن از گريه ايشان سوء استفاده مي نموده و موقعيت ايشان را متزلزل و سست مي كرده و چنين شرايطي در مورد شهادت استاد شهيد مطهري –ره- وجود نداشته است بلكه بر عكس اشك امام در سوگ ايشان معرف جايگاه والاي استاد شهيد و موجب شناساندن او به جامعه اسلامي و جهانيان مي شده است .

شما میتوانید این مطلب را از طریق شبکه های اجتماعی زیر به اشتراک بگذارید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست
error: